About Marc Jadoul

Hi-tech marketer, strategist and communicator. Currently, marketing director at Nokia (Belgium). B2B storyteller, evangelist, blogger, speaker and panelist.

Saying ‘no’ and saying ‘yes’

During our first team meeting of the year, my colleagues and I were asked to present our respective New Year’s resolutions.

Besides the fact that I never make short-lived promises, for me this requests fits in the same category of odd social questions like “what’s your favorite color?” or “what animal would you choose to be? Trying to be a good team player, the answer I made up was something like:

“To spend more time on the things that can make a positive difference.”

My response could be interpreted in both a personal and a professional context. It was (partially) inspired by two old blogs by Seth Godin (whose musings are always to the point and spot on) about saying ‘no’ more often.

The first post, Saying ‘no’, discusses the choice of making the people with the loudest requests temporarily happy versus changing the world by saying ‘no’ more often.

The second one, On saying ‘no’, contains statements like:

  • If you’re not proud of it, don’t serve it.
  • If you can’t do a good job, don’t take it on.
  • If it’s going to distract you from the work that truly matters, pass.
  • If you don’t know why they want you to do this, ask.
  • If you need to hide it from your mom, reconsider.
  • If it benefits you but not the people you care about, decline.
  • If you’re going along with the crowd, that’s not enough.
  • If it creates a habit that costs you in the long run, don’t start.
  • If it doesn’t move you forward, hesitate then walk away.

Every decision you make is an opportunity to follow your heart and take control of your life. While sometimes saying ‘no’ is a must, remember that one single ‘yes’ can outweigh all the ‘no’ ones.

  • If you believe in what you’re doing, don’t hesitate.
  • If something really matters, take it on.
  • If it has purpose and meaning, embrace it.
  • If you’re really passionate about it, follow your dreams.
  • If it helps to make a positive change, always say ‘yes!’ (with an exclamation mark.)
Advertisement

About the universe, colors and subjectivity

“All right, Mr. Wiseguy,” [the marketing girl] said, “you’re so clever, you tell us what color it should be.” – Douglas Adams, The Restaurant at the End of the Universe

Maybe you were as overwhelmed as I was last July when NASA released the first batch of full-color images sent by the James Webb space telescope – JWST for friends. I couldn’t have imagined that the dark universe was so glittering and colorful. Or is this only a deception?

JWST’s ‘Cosmic Cliffs’ image of the Carina Nebula (credits: NASA, ESA, CSA, and STScI)

All colors humans see are determined by the wavelength of light rays that are reflected by different physical objects, absorbed by the photoreceptor cells in our eyes, and interpreted by the visual cortex of our brain. As a result, our perception of color is personal. Just think about the viral social media post in which people disputed the color of a dress.

A similar interpretation process happens with the Webb telescope’s photos. The optical instrument ‘sees’ astronomical objects in the infrared spectrum. The fact that IR light doesn’t activate the photoreceptors in our eyes is one of the reasons why the space telescope doesn’t send real images to its mother station Earth, but only raw digital data. Another, probably more obvious, reason is the challenge of sending 123 megapixel full-color pictures over 1.5 million-kilometer distance using a 28 megabits-per-second transmission link.

This may come as a surprise but there’s no red, orange or blue matter in space. The colors we observe on the JWST photos are standardized but subjective. To create these gorgeous NASA images, the streams of ones-and-zeros-from-space are interpreted alongside a combination of scientifically agreed and aesthetically sound principles.

As the pixels represent real raw data, they can objectively be colored according to a principle called chromatic ordering. This means that shorter wavelengths within the IR spectrum, like oxygen, will be mapped to colors with shorter wavelengths, like blue and violet. That’s why astroscientist can read and understand the resulting deep space maps. From the above image of the Carina Nebula, they can e.g. deduct that hydrogen and sulfur elements dominate the the reddish cosmic cliffs, while the blue firmament contains a lot of oxygen.

In a worth reading article published by The Verge, Alyssa Pagan, a science visuals developer explains how she translates and transforms the telescope’s data to colorful space snapshots that are visible, digestible, and beautiful

After application of the data-driven coloring, the designer starts “making things feel more ethereal and magical…” As such, she may subjectively rotate the image, modify its palette, raise the contrast, and make some colors pop. 

The author ends his article with the conclusion that James Webb’s stunning photos are based upon “series of decisions made by data and people together, a combination of centuries of visual culture — and billions of years of light traveling through space.” QED. Nothing to add.

In an old blog post of mine, I advocated that color is a personal and powerful means for presenting information. The tints you choose and the way you use them can have a strong impact on your audience. They may have special meanings in certain cultures (think e.g. of the use of red and green on the Japan stock exchange) or have a specific emotional appeal (as indexed by Robert Plutchik’s Wheel of Emotions.)

Related posts and articles:

People are like trees

We moved into our current house in 1993. Our first Christmas tree was a small potted spruce with a root ball.

After the holidays we replanted it in our garden and a week ago, we celebrated our conifer’s 29th birthday (maybe I’d rather say plantday) in the open ground…

Always remember that people are like trees. By offering them a (second) chance, you give them an opportunity to grow and develop!

Writing the story of your life

Writing down the story of your life can be a powerful exercise in self-reflection and personal growth. By taking the time to explore your past, you can gain a deeper understanding of who you are, what is your purpose in life, and what has made you the person you are today.

It may help you identify your values, passions, and goals, and give you the direction and motivation to take full ownership of your future and live a (personal and professional) life that is authentic and meaningful to you.

The future is your story to write. By setting short-term and long-term goals, and taking small steps towards achieving them, you may improve your overall well-being and lay the foundation for the rest of your life.

Doesn’t this sound like a great resolution for 2023: Making the new year your best one ever…?

How good is ChatGPT at (re)writing my blog post?

Lately, there has been a lot of talk about ChatGPT

ChatGPT is a prototype Artificial Intelligence chatbot that allows you to have human-like conversations. The tool is built upon a large language model, fine-tuned with supervised and reinforcement machine learning techniques.

To test the computer program’s writing skills, I’ve asked it to rewrite the article I published two days ago by giving it the simple instruction to “write a blog about Joshua Bell’s Washington metro concert”. Below the image you can read the account of Joshua’s performance again, but this time it’s told by a virtuoso machine. I didn’t change a single word of it. You may judge for yourself if the article is well and graphically written or not. Also note that the AI bot’s moral of the story is a bit different (but not less appropriate) than the conclusion of my original post.

“Robot playing a violin”, image generated by starryai

[Start of ChatGPT-generated text]

On a cold and dreary January morning in 2007, commuters rushing through the L’Enfant Plaza Metro station in Washington, D.C. were treated to a surprise performance by none other than Joshua Bell, one of the world’s greatest violinists. Bell, dressed in a t-shirt and jeans and playing a Stradivarius violin worth $3.5 million, performed six classical pieces for approximately 45 minutes to an unsuspecting and mostly indifferent crowd.

The performance was part of an experiment conducted by The Washington Post to see if people would recognize and appreciate beauty in unexpected places. The Post recruited Bell to play incognito in the Metro station as a social experiment, and only a handful of people stopped to listen to his performance. Most of the people rushing by ignored him, with many not even giving him a second glance.

Despite the lack of attention, Bell’s performance was a triumph. His virtuosity and passion shone through even in this unlikely setting, and his music filled the bustling Metro station with a sense of beauty and wonder. It was a reminder that beauty can be found in the most unexpected places, if we only take the time to notice it.

Bell’s Metro performance has since become the stuff of legend, and it has been featured in numerous articles and even a book. It serves as a poignant reminder of the importance of taking a moment to appreciate the beauty and art in our everyday lives, no matter where we are or what we are doing.

[End of ChatGPT-generated text]

Read my original post about Joshua Bell’s concert:

More reading about ChatGPT:

Why being good may not be good enough

Sometimes working hard and being good at what you do is not good enough. Unfortunately, sometimes you must also be famous and people need to recognize your face to get their recognition.

Time: a cold Friday morning in January 2007; place: a busy metro station in Washington DC. A young musician opens his violin case and starts playing classical masterpieces from Bach and Schubert. Since it’s rush hour, more than a thousand people pass by. But during the 43 minutes the busker plays, only 27 commuters give him money and no more than seven of them stop for listening. He collects 32 dollars and when he finishes no one applauds…

The violin player was called Joshua Bell, and the DC performance was part of a social experiment from The Washington Post.  What Bell’s casual audience didn’t know was that the soloist was an internationally acclaimed classical music virtuoso and that the instrument he played was a Stradivarius from 1713 worth 3.5 million dollar. Just a few days before he played his incognito subway concerto, Joshua Bell sold out the Boston Symphony Hall at an average seat price of 100 dollar.

Image: Le Brun Stradivarius by Vicente Assensio (CC BY-SA 4.0)

As a visitor of my blog, you may be a music lover, but you probably don’t have the ambition to become a famous musician like Joshua Bell. Still there are some good lessons to be learned from the hero of this story.

First, stay ahead of the curve and do what you can to become a virtuoso in your specific area – whatever it may be. As I wrote in an old post, just wearing a blazer and have glasses won’t make you a thought leader. And having something interesting to tell won’t make you a top-notch presenter.

Then, develop a personal brand and make yourself visible to the outside world. Craft your story, write about your expertise, publish, present, and reach out on social media.

And finally, never stop earning your audience’s attention, recognition and respect. Always stay your humble self. No matter if you’re performing for 7 commuters in a metro station or in front of an audience of 700 connoisseurs in a concert hall!

You may read The Washington Post article here and watch the video of Bell’s metro performance here.

Related posts:

Job title inflation and deflation

In the digital age, with anyone carrying a smartphone, business cards have become a thing of the past. Just like the (who still remembers?) the Rolodex card holders to store and retrieve these small pieces of cardboard.

When I’m meeting interesting persons, I simply ask for their name, and connect with them via LinkedIn. But shouldn’t we start thinking about phasing out people’s job titles too?

A surprisingly large percentage of my LinkedIn connections describe themselves as the Head of Something or the Chief Blahblah Officer. It makes me feel living in a professional world with many chiefs and almost no Indians. They remind me of some ex-colleagues who used to carry two different business cards: an Average Joe one for inside use and a Superman Joe one to share with their customers.

Other contacts identify themselves with an acronym-loaded position in their company’s organization: RSM of the CCBS BD in SEA. Ouch! My acronyphobia starts bothering me again. We all know that modern organizations change (too) frequently. But the outside world really doesn’t care about your company’s business divisions – which is often a good descriptions of how corporations are (willingly or unwillingly) creating competing profit centers with overlapping functions.

Another handful of my internet friends use a motherhood statement like Helping companies to sell more things. Duh! So what? This really doesn’t tell me anything about what they really do or what specific capabilities they have. Most probably they’re just trying to sell themselves.

And, finally, you may have come across a series of newspeak job titles that were made up to make people appear more important or to make mundane jobs look more appealing. In 2009, a British survey reported about Color Distribution Technician, Beverage Dissemination Officer and Customer Experience Enhancement Consultant as genuine positions showing up in job advertisements. In the real world, these people would most likely be called painter, bartender, and shop assistant

During my career I came across a few original and memorable titles too. The audacity of the guy who put Himself on his business card probably impressed me more than his real designation. And the product manager who presented herself as Mistress of the Unixverse couldn’t be more descriptive about her professional ambitions. Before my company moved to an open office space, I also had a name tag, Marcus the Evangelist, hung on my office door by one of my colleagues.

After having spent more than 30 years in the corporate word, I must admit that I have become comfortably numb to jargon-filled job titles in constantly changing organizations. Just be yourself, stay humble, and tell your audience what you really stand for.

Why you should collect, save, and cherish memories

A few weeks ago, I was touched by an article in the Guardian. The story reported about a Canadian family that is travelling the world for a very specific reason. Three of the four children of Edith Lemay and Sébastien Pelletier have been diagnosed with a rare genetic and incurable medical condition, which will cause them to lose their eyesight in the coming years.

The Lemay-Pelletier family (source: CTV News Montreal)

Therefore, the parents decided to use the precious time their children have left to provide them with as many experiences as possible. Exposing them to new cultures, showing them the wonders of nature, and giving their kids as many visual memories as possible. Memories they will be able to cherish long after losing their eyesight.

“[The school doctor] said the best thing you can do is to fill their visual memory, and she was talking about seeing elephants and giraffes in books. We talked about it and we’re like, ‘Might as well go see them for real, to build real, long-lasting memories’ –  Edith Lemay, mother of Mia, Leo, Colin and Laurent

As I wrote in an older post: stories are all about memories. Certain pleasant or unpleasant events in one’s life can provide useful material for later use. Which is even more true in the case of this courageous family.

So, always look above your head, explore the world around you, collect moments, save memories, and enjoy every day as if it would be your last one. Because you never know what life has in store for you.

Brandolini’s law

In my first article of this year, “about preachers, prosecutors and politicians”, I wrote about Adam Grant’s bestseller, “Think again”. The book acknowledges that we all have blind spots in our knowledge and opinions that can leave us blind to our blindness and give us false confidence in our judgment. Especially today, these blind spots pose an imminent danger to society, as they are systematically exploited by political propaganda networks, fake news channels and conspiracy theorists.

In other posts on this blog, I have written about Moore’s lawMetcalfe’s lawFubini’s law, Occam’s lawMurphy’s law and Zipf’s law. Recently I stumbled upon another internet adage, known as Brandolini’s law, that perfectly explains why it’s so easy to exploit our blind spots by creating and spreading false news, and why it’s so difficult to refute it.

Invented by an Italian software developer, Brandolini’s law is also known as the bullshit asymmetry principle. It emphasizes the difficulty of debunking false, facetious, or otherwise misleading information, compared to the difficulty of creating the misinformation in the first place. As such, it states that the amount of energy needed to refute bullshit is an order of magnitude larger than is needed to produce it.

At the end of 2021, Twitter removed 3,465 accounts that operated as ‘state-backed information operations’ linked to countries including China, Russia and Venezuela. And in the fourth quarter of 2021, Facebook took action on 1.7 billion fake accounts.

In March 2018, a paper published in Science, illustrated the uncomfortable fact that fake news also travels much faster than truth online. Accurate news stories rarely reached more than 1,000 Twitter users, while misleading articles routinely reached between 1,000 and 100,000 Twitter users.

So, don’t believe everything you read on the internet and think twice before you promote an article, share a video clip, or retweet a popular social media post.

De jaren 80 voor boomers


tl;dr – I’m publishing this post only in Dutch. You may try to run it through Google Translate, though the content below is most probably only relevant to Belgian TV viewers in the Flemish region


Vorige week mocht ik eindelijk – na 2 jaar covid huisarrest – terug naar het Mobile World Congress in Barcelona. Ook gekend als de jaarlijkse hoogmis van de wereldwijde telecommunicatie-industrie. En terwijl ondergetekende het mooie weer maakte in het (nog niet zo) zonnige Catalonië, kreeg ik onverwacht bericht van het thuisfront dat mijn kop nog eens even op het Vlaamse televisiescherm is verschenen.

Steven Van Herreweghe heeft voor de eerste aflevering van zijn nieuwe één reeks over de jaren 80 voor tieners namelijk een paar beelden uit de klas van 80 opgevist waarop ik te zien ben: de proclamatie van de laatstejaars en een (gelukkig) ultrakort fragment van de afstudeerfuif.

De klas van 80

De klas van 80 was de titel van een toenmalige BRT Panorama reportage, in 1980 (letterlijk) ingeblikt door de toen-nog-niet-iconische programmamaker Paul Jambers. Een human interest verslag over de toekomstambities van een groep late babyboomers. Willekeurig geplukt uit de laatstejaarsstudenten aan het Koninklijk Atheneum van Kapellen. Ik was en ben nog steeds een van hen. Voor wie de aflevering ooit gezien heeft: de helft (met eighties pilotenbril) van de nerdy tweeling die in 1980 informatica wilde gaan studeren.

Tien jaar later, in 1990, zakte Jambers –  die toen aan het laatste jaar van zijn carrière bij de publieke omroep bezig was – terug af naar Kapellen voor de beloofde sequel. Wie nóg meer van hetzelfde verwacht had in 2000 was eraan voor zijn moeite: Pieken Paultje maakte ondertussen het mooie weer bij de VTM. Van een pax media was er nog geen sprake.

In 2009 zou hij in zijn autobiografie, Ik heb het gedaan, schrijven: “De klas van 80 sprak tot de verbeelding van velen. … Het was ook een gigantisch succes. Panorama stond weer in de top 20 van de kijkcijfers.”

In datzelfde jaar resulteerde een exclusieve en  eenmalige reünie van de toen bijna gepensioneerde sterreporter met de openbare omroep en in een derde episode van de klas van 80, verpakt als een 2-delige Koppen reportage.

Op de barricaden van de digitale revolutie 

Juni 1980. Twee adolescenten worden thuis op de sofa ondervraagd over hun toekomstverwachtingen en -ambities. Mijn tweelingbroer Luc en ik. Beiden willen we [in koor] “informatica gaan studeren”. Een op dat moment nog prille wetenschap: de licentiaatsopleiding (een gedateerd begrip, want tegenwoordig spreken we naar goede Angelsaksische traditie over een masters degree. Hierbij trouwens ook mijn excuses voor de vele Engelse termen in deze tekst; Engels is nu eenmaal de lingua franca van de informatica en het internet) computerwetenschappen aan de VUB was toen amper twee jaar jong. De IBM PC zou pas een jaar later geïntroduceerd worden, de Apple Macintosh in 1984, Windows 1.0 in 1985, en de eerste iPad in januari 2010.

De interviewer en de geïnterviewden wisten toen nauwelijks welke lading de informaticavlag dekte. Voor Paul Jambers was dit echter een unieke gelegenheid om een stel gedoodverfde whiz kids ten tonele te voeren. Al in de reportage van 1980 waren wij voor hem dankbare reality-tv-personages: “Twee middelbare scholieren die een uiteenzetting gaven over de toekomst van de computer in onze maatschappij, het is een scène die ik nooit vergeet” (Antwerp Magazine, 16 maart 1990).

Ik heb veel respect voor de man die gedurende decennia boldly where no man has gone before reportages gedraaid heeft. Maar, hoewel hij dertien jaar geleden al regelmatig zijn BlackBerry bovenhaalde, bleek Paul toch een latrelatie met de hi-tech te onderhouden. Vandaar misschien zijn herhaalde pogingen om ons in zijn reportage in de categorie van pioniers en visionairen onder te brengen. “In 1980 was er van computers nog nauwelijks sprake. De twee jongens deden op achttienjarige leeftijd haast visionaire uitspraken.” (Paul Jambers in zijn autobiografie ‘Ik heb het gedaan’, 2009). Was het maar waar. Dan waren we zeker een keertje vaker op het Vlaamse televisiescherm verschenen… Noem ons dus liever gewoon ‘bevoorrechte getuigen’ die de digitale revolutie van op de barricaden hebben mogen meemaken. Die de technologiebubbel hebben zien zwellen, zien barsten, en terug zien groeien. Tot op de dag van heden.

Chip maak me vrij, chip maak me blij 

Mijn eerste computerervaring deed ik begin jaren 80 op met een Tandy TRS-80. Moge hij in vrede rusten. Met een 1,77 MHz microprocessor, 4 kilobytes intern geheugen en een zwart-groen scherm met 16 lijnen van 64 karakters. Gegevens werden opgeslagen op een audiocassettebandje of op een 5 ¼” floppy disk. Wie legaal software wilde ‘downloaden’ kon terecht op radiozender Hilversum 2. Die zond wekelijks tien minuten digitaal gepiep uit dat mijn broer en ik (wanneer er niet te veel ruis op de middengolf zat) met de cassetterecorder opnamen en assembleerden tot een heus computerprogramma.

Vandaag schrijf ik deze tekst op een hybride laptop met touchscreen die duizendmaal sneller is dan de Tandy uit 1980, maar liefst vier miljoen keer zoveel geheugen heeft, en een opslagcapaciteit met het equivalent van tien miljoen oude floppies. Software (heden ten dage in de volksmond bekend als apps), muziek en video kun je gewoon à volonté downloaden of in real-time, vanuit de cloud, over je draadloze breedband internetverbinding streamen via Spotify, Apple Music, Netflix en vrtnu.

Achtentwintig jaar geleden, net voor de geboorte van onze eerste zoon, was ik zielsgelukkig toen ik van mijn werkgever een semafoon (oftewel ‘pieper’) meekreeg opdat mijn hoogzwangere echtgenote mij te allen tijde zou kunnen bereiken. Onze jongens hebben nu elk hun eigen vierde (en bijna vijfde) generatie smartphone, waarmee ze ons op ieder ogenblik van de dag en vanop bijna elke plek ter wereld kunnen bellen, skypen, of whatsappen.

Ik herinner me ook nog dat ik, op aandringen van Paul Jambers, in november 2009, bij mijn vrienden op de boekenbeurs een e-book reader ging lenen. Omdat hij dat exotische gadget eens graag aan de kijkers wilde tonen – en misschien ook wel een klein beetje om ons nerdy imago extra in de verf te zetten. Nauwelijks twee maanden later kondigde Apple de lancering van de eerste iPad aan. De Belgische markt voor tablets en smartphones is inmiddels zo goed als verzadigd en het kleine scherm heeft een meer dan prominente plek in ons leven ingenomen. Tegenwoordig hebben wij – laat me even tellen – in ons gezin zo’n zestiental digitale beeldschermen in gebruik, thermostaten en stappentellers niet meegeteld. Ik vraag me trouwens af hoeveel VRT-kijkers Van Herreweghes uitzending vorige donderdag als een lineair tv-programma op een klassiek TV-scherm hebben geconsumeerd.

De volgende generatie 

Wij, adolescenten uit de Panoramareportage van 1980, zijn nu rijpe vijftigers ‒ zeg maar bijna-zestigers. Na een carrière van 35 jaar in de informatica- en telecomindustrie ben ik nog steeds springlevend in de steeds sneller bewegende technologiewereld. Soms tot mijn eigen verbazing – ik herinner mij nog dat ik in het interview in 2009 twijfelde of ik op mijn vijfenvijftigste nog aan het werk zou zijn. Want, ondanks de spectaculaire ontwikkelingen, is de sector de afgelopen decennia zowat continu in crisis geweest. Ik heb geen vingers genoeg aan mijn twee handen om het aantal bedrijfsreorganizaties, mergers en acquisitions te tellen die ik overleefd heb.

Ik ben trots op mijn digital native kinderen, die ondertussen mature twintigers zijn. Onze oudste zat twaalf jaar geleden, net zoals zijn vader in 1980, in het laatste jaar humaniora. Een fait divers waarvan Jambers toen gretig gebruik maakte in zijn reportage door hem uitgebreid te interviewen en hem zijn papa als toch-niet-zo-handig-met-de-computer-als-ik te laten bestempelen. Dit gaat hij graag lezen: het joch had gelijk!

Onze zonen zijn dus allebei in de ICT voetsporen van hun vader en oom getreden. Yannick werkt als AI onderzoeker aan het Max Planck Instituut en Robin bereidt een cybersecurity doctoraat voor aan de KUL.

Voor hen is er nooit een digitale revolutie geweest. Hun tienerleven speelde zich af in een wereld waarin eBooks, iPhones en mCommerce een dagelijkse evidentie waren – net zoals voor de jongens en meisjes die we vorige donderdag te zien kregen bij Van Herreweghe. Met technologische ontwikkelingen die steeds sneller en sneller gingen en gaan. De vierde industriële revolutie en de vijfde generatie mobiele netwerken kloppen aan onze voordeur. Het internet der dingen, kunstmatige intelligentie, virtuele realiteit, en zelfrijdende wagens zijn dichterbij dan velen denken. Onze jaren 80-generatie bestaat voor hen uit post-neanderthalers, die nog weten dat er ooit zwart-wit televisie bestond, waarvoor een typemachine diende, en dat je zonder Waze óók op je bestemming kon geraken. Alle macht aan de generaties Y en Z! Netflix, Instagram en TikTok behoren (in afwachting van de volgende trend) tot hun standaard spreektaal; de bijdragen van de techno-industrie aan de sociale en culturele emancipatie van de 21ste-eeuwse jeugd…

Uitdagingen voor de toekomst 

Ik ben een technologie-optimist. Als marketeer heb ik artikels geschreven, interviews gegeven en presentaties gehouden over de toegevoegde waarde van computers en communicatie-infrastructuur voor mens en wereld. Maar toch moet ik steeds vaker aan 1984 denken. Volgens de Orwelliaanse jaartelling, welteverstaan. Big Brother houdt ons meer en meer in de gaten, op internet en erbuiten. Met cookies, ANPR-camera’s, covid safe tickets, en eIDs met vingerafdruk. En wie weet welke verrassingen het post-coronatijdperk nog in petto heeft. Of een of andere gestoorde dictator in het Kremlin (misschien zien we er in 2024 ook een terug in het Witte Huis). Bepaalde evoluties in onze techno-samenleving nemen zowaar dystopische dimensies aan. Slimme adverteerders, schimmige databedrijven en slinkse politici voederen de online kudde met gepersonaliseerde reclame, fake nieuwsberichten, en op maat gesneden propaganda. Ik kan me zelfs de tijd nog herinneren toen begrippen als privacy, dialoog en nuance een andere waarde hadden. De ooit veelbelovende – what’s in a name?  – ‘sociale’ media zijn kapotgescholden door roeptoeters, haters en anonieme trollen. Sommige commentaren op Facebook en Twitter maken mij boos en bang (en bezorgd over de kwijnende kennis van de dt-regel). Ik zou mezelf geen maatschappij-pessimist willen noemen, maar mijn trips down memory lane eindigen wel eens vaker op de boulevard of broken dreams.

Bovendien dreigt een aanzienlijk percentage van onze huidige beroepen te verdwijnen als gevolg van digitalisering, automatisering en robotisering. Kassièreloze (M/V/X) winkels, loketloze bankkantoren en balieloze luchthavens zijn al een paar jaar geen sciencefiction meer. 65 percent van de kinderen die vandaag op de lagere school zitten zullen ooit een job uitoefenen die vandaag nog niet bestaat. Ik gebruik deze blog dan ook graag om een (zoveelste) lans te breken voor nog meer STEM (Science, Technology, Engineering, Mathematics) in het lager en middelbaar onderwijs. Voor een degelijke ICT-basiskennis voor elke leerling. Omdat niemand in het derde decennium van de eenentwintigste eeuw nog zonder kan of zou mogen zijn. Zo niet staan we binnenkort aan de rand van een gapende kloof tussen hoger opgeleiden mét baan en lager geschoolden zonder. Uiteraard dienen de technologische vakken aangevuld (of gecompenseerd, zoals u wil) te worden met even broodnodige competenties als creativiteit, sociale vaardigheden, kritisch denken en verantwoord wereldburgerschap.

Hoewel mijn kinderen nu zelf hooggekwalificeerde computerwetenschappers zijn, zullen de uitdagingen waarmee zij in hun beroeps- en privéleven geconfronteerd gaan worden veel omvattender zijn dan het bedenken, ontwikkelen en gebruiken van nog betere, nog snellere en nog slimmere technologieën, netwerken en gadgets. OK boomer, laten we dus ook maar toegeven dat de generatie van 80 op vele gebieden faliekant gefaald heeft: indijken van de klimaatopwarming, omschakelen naar duurzame energie, omgaan met demografische veranderingen zoals vergrijzing en migratie, … Ook ik heb intussen een dikke laag boter op mijn kalende hoofd verzameld: een bedrijfswagen onder mijn gat en meer dan een miljoen vliegkilometers op mijn teller. Maar, the times they are a changin’. Kop in het zand (of meer toepasselijk, in het silicium of grafeen) steken zal voor de tieners van vandaag geen optie meer zijn. Respect dus voor alle actievoerende jongeren, geëngageerde vrijwilligers en integere wetenschappers die opkomen voor een betere toekomst op een leefbare planeet.

Werd (niet echt) vervolgd…

Paul Jambers maakte in 1980 een uniek snapshot van de godverdomse dagen op een godverdomse bol van een handvol niet-zo-godverdomse laatstejaars humaniorastudenten. Een reportagereeks die in 1980, 1990 en in 2010 veel lof toegezwaaid kreeg en in 2020 eigenlijk een nieuwe episode verdiende, Helaas bleek de VRT toen geen appetijt (of geen geld) meer the hebben om de nu vijfenzeventigjarige grootmeester uit pensioen terug te roepen. Zodoende heeft leerling tovenaar Van Herreweghe zijn kans kunnen grijpen. 

En ik? Wel, ik ben tevreden dat ik ooit mijn steentje heb mogen bijgedragen aan het analoge VRT archief van de jaren 80 en 90. En met mijn cameo van vorige donderdag misschien zelfs een kiezeltje aan het digitale archief van 2022.