Job title inflation and deflation

In the digital age, with anyone carrying a smartphone, business cards have become a thing of the past. Just like the (who still remembers?) the Rolodex card holders to store and retrieve these small pieces of cardboard.

When I’m meeting interesting persons, I simply ask for their name, and connect with them via LinkedIn. But shouldn’t we start thinking about phasing out people’s job titles too?

A surprisingly large percentage of my LinkedIn connections describe themselves as the Head of Something or the Chief Blahblah Officer. It makes me feel living in a professional world with many chiefs and almost no Indians. They remind me of some ex-colleagues who used to carry two different business cards: an Average Joe one for inside use and a Superman Joe one to share with their customers.

Other contacts identify themselves with an acronym-loaded position in their company’s organization: RSM of the CCBS BD in SEA. Ouch! My acronyphobia starts bothering me again. We all know that modern organizations change (too) frequently. But the outside world really doesn’t care about your company’s business divisions – which is often a good descriptions of how corporations are (willingly or unwillingly) creating competing profit centers with overlapping functions.

Another handful of my internet friends use a motherhood statement like Helping companies to sell more things. Duh! So what? This really doesn’t tell me anything about what they really do or what specific capabilities they have. Most probably they’re just trying to sell themselves.

And, finally, you may have come across a series of newspeak job titles that were made up to make people appear more important or to make mundane jobs look more appealing. In 2009, a British survey reported about Color Distribution Technician, Beverage Dissemination Officer and Customer Experience Enhancement Consultant as genuine positions showing up in job advertisements. In the real world, these people would most likely be called painter, bartender, and shop assistant

During my career I came across a few original and memorable titles too. The audacity of the guy who put Himself on his business card probably impressed me more than his real designation. And the product manager who presented herself as Mistress of the Unixverse couldn’t be more descriptive about her professional ambitions. Before my company moved to an open office space, I also had a name tag, Marcus the Evangelist, hung on my office door by one of my colleagues.

After having spent more than 30 years in the corporate word, I must admit that I have become comfortably numb to jargon-filled job titles in constantly changing organizations. Just be yourself, stay humble, and tell your audience what you really stand for.

Advertisement

Why you should collect, save, and cherish memories

A few weeks ago, I was touched by an article in the Guardian. The story reported about a Canadian family that is travelling the world for a very specific reason. Three of the four children of Edith Lemay and Sébastien Pelletier have been diagnosed with a rare genetic and incurable medical condition, which will cause them to lose their eyesight in the coming years.

The Lemay-Pelletier family (source: CTV News Montreal)

Therefore, the parents decided to use the precious time their children have left to provide them with as many experiences as possible. Exposing them to new cultures, showing them the wonders of nature, and giving their kids as many visual memories as possible. Memories they will be able to cherish long after losing their eyesight.

“[The school doctor] said the best thing you can do is to fill their visual memory, and she was talking about seeing elephants and giraffes in books. We talked about it and we’re like, ‘Might as well go see them for real, to build real, long-lasting memories’ –  Edith Lemay, mother of Mia, Leo, Colin and Laurent

As I wrote in an older post: stories are all about memories. Certain pleasant or unpleasant events in one’s life can provide useful material for later use. Which is even more true in the case of this courageous family.

So, always look above your head, explore the world around you, collect moments, save memories, and enjoy every day as if it would be your last one. Because you never know what life has in store for you.

Brandolini’s law

In my first article of this year, “about preachers, prosecutors and politicians”, I wrote about Adam Grant’s bestseller, “Think again”. The book acknowledges that we all have blind spots in our knowledge and opinions that can leave us blind to our blindness and give us false confidence in our judgment. Especially today, these blind spots pose an imminent danger to society, as they are systematically exploited by political propaganda networks, fake news channels and conspiracy theorists.

In other posts on this blog, I have written about Moore’s lawMetcalfe’s lawFubini’s law, Occam’s lawMurphy’s law and Zipf’s law. Recently I stumbled upon another internet adage, known as Brandolini’s law, that perfectly explains why it’s so easy to exploit our blind spots by creating and spreading false news, and why it’s so difficult to refute it.

Invented by an Italian software developer, Brandolini’s law is also known as the bullshit asymmetry principle. It emphasizes the difficulty of debunking false, facetious, or otherwise misleading information, compared to the difficulty of creating the misinformation in the first place. As such, it states that the amount of energy needed to refute bullshit is an order of magnitude larger than is needed to produce it.

At the end of 2021, Twitter removed 3,465 accounts that operated as ‘state-backed information operations’ linked to countries including China, Russia and Venezuela. And in the fourth quarter of 2021, Facebook took action on 1.7 billion fake accounts.

In March 2018, a paper published in Science, illustrated the uncomfortable fact that fake news also travels much faster than truth online. Accurate news stories rarely reached more than 1,000 Twitter users, while misleading articles routinely reached between 1,000 and 100,000 Twitter users.

So, don’t believe everything you read on the internet and think twice before you promote an article, share a video clip, or retweet a popular social media post.

De jaren 80 voor boomers


tl;dr – I’m publishing this post only in Dutch. You may try to run it through Google Translate, though the content below is most probably only relevant to Belgian TV viewers in the Flemish region


Vorige week mocht ik eindelijk – na 2 jaar covid huisarrest – terug naar het Mobile World Congress in Barcelona. Ook gekend als de jaarlijkse hoogmis van de wereldwijde telecommunicatie-industrie. En terwijl ondergetekende het mooie weer maakte in het (nog niet zo) zonnige Catalonië, kreeg ik onverwacht bericht van het thuisfront dat mijn kop nog eens even op het Vlaamse televisiescherm is verschenen.

Steven Van Herreweghe heeft voor de eerste aflevering van zijn nieuwe één reeks over de jaren 80 voor tieners namelijk een paar beelden uit de klas van 80 opgevist waarop ik te zien ben: de proclamatie van de laatstejaars en een (gelukkig) ultrakort fragment van de afstudeerfuif.

De klas van 80

De klas van 80 was de titel van een toenmalige BRT Panorama reportage, in 1980 (letterlijk) ingeblikt door de toen-nog-niet-iconische programmamaker Paul Jambers. Een human interest verslag over de toekomstambities van een groep late babyboomers. Willekeurig geplukt uit de laatstejaarsstudenten aan het Koninklijk Atheneum van Kapellen. Ik was en ben nog steeds een van hen. Voor wie de aflevering ooit gezien heeft: de helft (met eighties pilotenbril) van de nerdy tweeling die in 1980 informatica wilde gaan studeren.

Tien jaar later, in 1990, zakte Jambers –  die toen aan het laatste jaar van zijn carrière bij de publieke omroep bezig was – terug af naar Kapellen voor de beloofde sequel. Wie nóg meer van hetzelfde verwacht had in 2000 was eraan voor zijn moeite: Pieken Paultje maakte ondertussen het mooie weer bij de VTM. Van een pax media was er nog geen sprake.

In 2009 zou hij in zijn autobiografie, Ik heb het gedaan, schrijven: “De klas van 80 sprak tot de verbeelding van velen. … Het was ook een gigantisch succes. Panorama stond weer in de top 20 van de kijkcijfers.”

In datzelfde jaar resulteerde een exclusieve en  eenmalige reünie van de toen bijna gepensioneerde sterreporter met de openbare omroep en in een derde episode van de klas van 80, verpakt als een 2-delige Koppen reportage.

Op de barricaden van de digitale revolutie 

Juni 1980. Twee adolescenten worden thuis op de sofa ondervraagd over hun toekomstverwachtingen en -ambities. Mijn tweelingbroer Luc en ik. Beiden willen we [in koor] “informatica gaan studeren”. Een op dat moment nog prille wetenschap: de licentiaatsopleiding (een gedateerd begrip, want tegenwoordig spreken we naar goede Angelsaksische traditie over een masters degree. Hierbij trouwens ook mijn excuses voor de vele Engelse termen in deze tekst; Engels is nu eenmaal de lingua franca van de informatica en het internet) computerwetenschappen aan de VUB was toen amper twee jaar jong. De IBM PC zou pas een jaar later geïntroduceerd worden, de Apple Macintosh in 1984, Windows 1.0 in 1985, en de eerste iPad in januari 2010.

De interviewer en de geïnterviewden wisten toen nauwelijks welke lading de informaticavlag dekte. Voor Paul Jambers was dit echter een unieke gelegenheid om een stel gedoodverfde whiz kids ten tonele te voeren. Al in de reportage van 1980 waren wij voor hem dankbare reality-tv-personages: “Twee middelbare scholieren die een uiteenzetting gaven over de toekomst van de computer in onze maatschappij, het is een scène die ik nooit vergeet” (Antwerp Magazine, 16 maart 1990).

Ik heb veel respect voor de man die gedurende decennia boldly where no man has gone before reportages gedraaid heeft. Maar, hoewel hij dertien jaar geleden al regelmatig zijn BlackBerry bovenhaalde, bleek Paul toch een latrelatie met de hi-tech te onderhouden. Vandaar misschien zijn herhaalde pogingen om ons in zijn reportage in de categorie van pioniers en visionairen onder te brengen. “In 1980 was er van computers nog nauwelijks sprake. De twee jongens deden op achttienjarige leeftijd haast visionaire uitspraken.” (Paul Jambers in zijn autobiografie ‘Ik heb het gedaan’, 2009). Was het maar waar. Dan waren we zeker een keertje vaker op het Vlaamse televisiescherm verschenen… Noem ons dus liever gewoon ‘bevoorrechte getuigen’ die de digitale revolutie van op de barricaden hebben mogen meemaken. Die de technologiebubbel hebben zien zwellen, zien barsten, en terug zien groeien. Tot op de dag van heden.

Chip maak me vrij, chip maak me blij 

Mijn eerste computerervaring deed ik begin jaren 80 op met een Tandy TRS-80. Moge hij in vrede rusten. Met een 1,77 MHz microprocessor, 4 kilobytes intern geheugen en een zwart-groen scherm met 16 lijnen van 64 karakters. Gegevens werden opgeslagen op een audiocassettebandje of op een 5 ¼” floppy disk. Wie legaal software wilde ‘downloaden’ kon terecht op radiozender Hilversum 2. Die zond wekelijks tien minuten digitaal gepiep uit dat mijn broer en ik (wanneer er niet te veel ruis op de middengolf zat) met de cassetterecorder opnamen en assembleerden tot een heus computerprogramma.

Vandaag schrijf ik deze tekst op een hybride laptop met touchscreen die duizendmaal sneller is dan de Tandy uit 1980, maar liefst vier miljoen keer zoveel geheugen heeft, en een opslagcapaciteit met het equivalent van tien miljoen oude floppies. Software (heden ten dage in de volksmond bekend als apps), muziek en video kun je gewoon à volonté downloaden of in real-time, vanuit de cloud, over je draadloze breedband internetverbinding streamen via Spotify, Apple Music, Netflix en vrtnu.

Achtentwintig jaar geleden, net voor de geboorte van onze eerste zoon, was ik zielsgelukkig toen ik van mijn werkgever een semafoon (oftewel ‘pieper’) meekreeg opdat mijn hoogzwangere echtgenote mij te allen tijde zou kunnen bereiken. Onze jongens hebben nu elk hun eigen vierde (en bijna vijfde) generatie smartphone, waarmee ze ons op ieder ogenblik van de dag en vanop bijna elke plek ter wereld kunnen bellen, skypen, of whatsappen.

Ik herinner me ook nog dat ik, op aandringen van Paul Jambers, in november 2009, bij mijn vrienden op de boekenbeurs een e-book reader ging lenen. Omdat hij dat exotische gadget eens graag aan de kijkers wilde tonen – en misschien ook wel een klein beetje om ons nerdy imago extra in de verf te zetten. Nauwelijks twee maanden later kondigde Apple de lancering van de eerste iPad aan. De Belgische markt voor tablets en smartphones is inmiddels zo goed als verzadigd en het kleine scherm heeft een meer dan prominente plek in ons leven ingenomen. Tegenwoordig hebben wij – laat me even tellen – in ons gezin zo’n zestiental digitale beeldschermen in gebruik, thermostaten en stappentellers niet meegeteld. Ik vraag me trouwens af hoeveel VRT-kijkers Van Herreweghes uitzending vorige donderdag als een lineair tv-programma op een klassiek TV-scherm hebben geconsumeerd.

De volgende generatie 

Wij, adolescenten uit de Panoramareportage van 1980, zijn nu rijpe vijftigers ‒ zeg maar bijna-zestigers. Na een carrière van 35 jaar in de informatica- en telecomindustrie ben ik nog steeds springlevend in de steeds sneller bewegende technologiewereld. Soms tot mijn eigen verbazing – ik herinner mij nog dat ik in het interview in 2009 twijfelde of ik op mijn vijfenvijftigste nog aan het werk zou zijn. Want, ondanks de spectaculaire ontwikkelingen, is de sector de afgelopen decennia zowat continu in crisis geweest. Ik heb geen vingers genoeg aan mijn twee handen om het aantal bedrijfsreorganizaties, mergers en acquisitions te tellen die ik overleefd heb.

Ik ben trots op mijn digital native kinderen, die ondertussen mature twintigers zijn. Onze oudste zat twaalf jaar geleden, net zoals zijn vader in 1980, in het laatste jaar humaniora. Een fait divers waarvan Jambers toen gretig gebruik maakte in zijn reportage door hem uitgebreid te interviewen en hem zijn papa als toch-niet-zo-handig-met-de-computer-als-ik te laten bestempelen. Dit gaat hij graag lezen: het joch had gelijk!

Onze zonen zijn dus allebei in de ICT voetsporen van hun vader en oom getreden. Yannick werkt als AI onderzoeker aan het Max Planck Instituut en Robin bereidt een cybersecurity doctoraat voor aan de KUL.

Voor hen is er nooit een digitale revolutie geweest. Hun tienerleven speelde zich af in een wereld waarin eBooks, iPhones en mCommerce een dagelijkse evidentie waren – net zoals voor de jongens en meisjes die we vorige donderdag te zien kregen bij Van Herreweghe. Met technologische ontwikkelingen die steeds sneller en sneller gingen en gaan. De vierde industriële revolutie en de vijfde generatie mobiele netwerken kloppen aan onze voordeur. Het internet der dingen, kunstmatige intelligentie, virtuele realiteit, en zelfrijdende wagens zijn dichterbij dan velen denken. Onze jaren 80-generatie bestaat voor hen uit post-neanderthalers, die nog weten dat er ooit zwart-wit televisie bestond, waarvoor een typemachine diende, en dat je zonder Waze óók op je bestemming kon geraken. Alle macht aan de generaties Y en Z! Netflix, Instagram en TikTok behoren (in afwachting van de volgende trend) tot hun standaard spreektaal; de bijdragen van de techno-industrie aan de sociale en culturele emancipatie van de 21ste-eeuwse jeugd…

Uitdagingen voor de toekomst 

Ik ben een technologie-optimist. Als marketeer heb ik artikels geschreven, interviews gegeven en presentaties gehouden over de toegevoegde waarde van computers en communicatie-infrastructuur voor mens en wereld. Maar toch moet ik steeds vaker aan 1984 denken. Volgens de Orwelliaanse jaartelling, welteverstaan. Big Brother houdt ons meer en meer in de gaten, op internet en erbuiten. Met cookies, ANPR-camera’s, covid safe tickets, en eIDs met vingerafdruk. En wie weet welke verrassingen het post-coronatijdperk nog in petto heeft. Of een of andere gestoorde dictator in het Kremlin (misschien zien we er in 2024 ook een terug in het Witte Huis). Bepaalde evoluties in onze techno-samenleving nemen zowaar dystopische dimensies aan. Slimme adverteerders, schimmige databedrijven en slinkse politici voederen de online kudde met gepersonaliseerde reclame, fake nieuwsberichten, en op maat gesneden propaganda. Ik kan me zelfs de tijd nog herinneren toen begrippen als privacy, dialoog en nuance een andere waarde hadden. De ooit veelbelovende – what’s in a name?  – ‘sociale’ media zijn kapotgescholden door roeptoeters, haters en anonieme trollen. Sommige commentaren op Facebook en Twitter maken mij boos en bang (en bezorgd over de kwijnende kennis van de dt-regel). Ik zou mezelf geen maatschappij-pessimist willen noemen, maar mijn trips down memory lane eindigen wel eens vaker op de boulevard of broken dreams.

Bovendien dreigt een aanzienlijk percentage van onze huidige beroepen te verdwijnen als gevolg van digitalisering, automatisering en robotisering. Kassièreloze (M/V/X) winkels, loketloze bankkantoren en balieloze luchthavens zijn al een paar jaar geen sciencefiction meer. 65 percent van de kinderen die vandaag op de lagere school zitten zullen ooit een job uitoefenen die vandaag nog niet bestaat. Ik gebruik deze blog dan ook graag om een (zoveelste) lans te breken voor nog meer STEM (Science, Technology, Engineering, Mathematics) in het lager en middelbaar onderwijs. Voor een degelijke ICT-basiskennis voor elke leerling. Omdat niemand in het derde decennium van de eenentwintigste eeuw nog zonder kan of zou mogen zijn. Zo niet staan we binnenkort aan de rand van een gapende kloof tussen hoger opgeleiden mét baan en lager geschoolden zonder. Uiteraard dienen de technologische vakken aangevuld (of gecompenseerd, zoals u wil) te worden met even broodnodige competenties als creativiteit, sociale vaardigheden, kritisch denken en verantwoord wereldburgerschap.

Hoewel mijn kinderen nu zelf hooggekwalificeerde computerwetenschappers zijn, zullen de uitdagingen waarmee zij in hun beroeps- en privéleven geconfronteerd gaan worden veel omvattender zijn dan het bedenken, ontwikkelen en gebruiken van nog betere, nog snellere en nog slimmere technologieën, netwerken en gadgets. OK boomer, laten we dus ook maar toegeven dat de generatie van 80 op vele gebieden faliekant gefaald heeft: indijken van de klimaatopwarming, omschakelen naar duurzame energie, omgaan met demografische veranderingen zoals vergrijzing en migratie, … Ook ik heb intussen een dikke laag boter op mijn kalende hoofd verzameld: een bedrijfswagen onder mijn gat en meer dan een miljoen vliegkilometers op mijn teller. Maar, the times they are a changin’. Kop in het zand (of meer toepasselijk, in het silicium of grafeen) steken zal voor de tieners van vandaag geen optie meer zijn. Respect dus voor alle actievoerende jongeren, geëngageerde vrijwilligers en integere wetenschappers die opkomen voor een betere toekomst op een leefbare planeet.

Werd (niet echt) vervolgd…

Paul Jambers maakte in 1980 een uniek snapshot van de godverdomse dagen op een godverdomse bol van een handvol niet-zo-godverdomse laatstejaars humaniorastudenten. Een reportagereeks die in 1980, 1990 en in 2010 veel lof toegezwaaid kreeg en in 2020 eigenlijk een nieuwe episode verdiende, Helaas bleek de VRT toen geen appetijt (of geen geld) meer the hebben om de nu vijfenzeventigjarige grootmeester uit pensioen terug te roepen. Zodoende heeft leerling tovenaar Van Herreweghe zijn kans kunnen grijpen. 

En ik? Wel, ik ben tevreden dat ik ooit mijn steentje heb mogen bijgedragen aan het analoge VRT archief van de jaren 80 en 90. En met mijn cameo van vorige donderdag misschien zelfs een kiezeltje aan het digitale archief van 2022. 

Some speeches don’t need comments

Watch and listen to Ukrainian president Volodyhttps://staging.delta-xray.co.uk/nokia/Enterprise/dev/myr Zelensky’s emotional speech to the Russian people in a plea for peace.

While some politicians have turned into clowns, this former comedian is presenting himself to the world as a real leader.

No comments needed. Only shivers…

Here are a few other famous political and activist speeches I wrote about in the past:

For the love of baking bread (a Valentine’s day musing)

“‘A loaf of bread,’ the Walrus said, ‘is what we chiefly need’” – Lewis Caroll, The Walrus and the Carpenter

When I started writing my previous post about vision, inspiration and thought leadership, I considered making an analogy between inspiring people and the role yeast is playing in making bread dough rise.

This could have been a good metaphor, but making bread goes way beyond adding a few grams of yeast and a pinch of salt to a mix of flour and water.

The basic recipe is as simple as that, though many variations are possible. From a plain loaf to pistolets (I’m Belgian, QED) to bagels to flatbread and focaccia…

Home made pistolets lovefully baking in my oven

The whole process is a bit labor intensive. That’s why, at home, we use our bread maker machine on weekdays. In the weekends, however, I love doing the real thing manually.

Kneading is surely the toughest task. But it’s also the most important and for me the most relaxing one. It’s so satisfying to shape the dough with your own hands and then see it rise under your proper eyes.

Of course, the real reward comes when the smell of fresh baken bread starts wafting from the oven. Followed by the joy of tasting your creation and sharing it with your family.

So, baking bread is not (only) about using yeast to make the dough rise. IMHO* it is also a lot about giving love and passion. And getting something delicious and genuine in return.

Isn’t that a wonderful thought on this Valentine’s day?

Bake often, eat your bread fresh from the oven, and add oysters, pepper and vinegar to your own taste (says the Walrus).

The Walrus and the Carpenter, illustration from “Through the Looking Glass and What Alice Found There”, 1897 (source: internet archive book images)

(*) IMHO = In My Home Oven

About vision, inspiration and thought leadership

“Where there is no vision, there is no hope.” –   George Washington

“Inspiration creates the highest levels of engagement” – Gifford Thomas

In my last blog before the winter holidays, I observed that 2021 hasn’t been a good year for thought leaders and concluded that, to be successful in 2022, thought leadership will need to start serving as an engine for change again.

All good, but what are the key attributes a thought leader needs? In my humble opinion, becoming a thought leader boils down to being visionary and inspirational:

  • Visionaries create a clear image of what is possible to achieve. They look beyond what is today and see the possibilities of what could be. Visionaries are creative, innovative, and often have strong personalities. They also need an audience to buy-in their vision – that’s where inspiration comes in.
  • Inspirational leaders leverage words and actions to uplift and encourage others. They are like yeast that permeates ordinary flour and water (and a grain of salt), making them rise into a good dough. They connect emotionally to people and inspire them to embrace and execute change. We look up to them because we believe they are authentic, sympathetic, and trustworthy.

By combining the best of these two worlds, thought leaders can leverage inspiration to ignite the passion in others to help them transform their vision into positive results.

But be aware that a thought leader without vision is nothing more than an influencer. Without inspiration, he or she won’t be able to captivate large audiences. And when lacking both attributes, well, we might be looking at a lost soul seeking alibi in a world that needs more purpose, meaning, and engagement.

Death by PowerPoint – yes, seriously

A few weeks ago, I gave a speaker training with the suggestive title “Death by PowerPoint”. Some of you may know the famous Dilbert comic with the same title that was published more than 20 years ago (please follow this link if you want to see it, as I don’t want to infringe copyright.) And, although my presentation’s headline sounded like a quip, it was also reporting on a dead serious incident. Pun intended.

On February 1, 2003, the space shuttle Columbia exploded when re-entering the Earth’s atmosphere during its descent from space. All seven astronauts aboard were killed. The accident was caused by a large piece of foam that broke away from the shuttle’s external tank and punched a hole in the spacecraft’s wing. After the event, Space Shuttle flight operations were suspended for more than two years.

Photo: Space shuttle Columbia memorial in Arlington National Cemetery by Alexmar983 (CC BY-SA 3.0)

A tragic (and less known) detail is that this disaster most probably could have been prevented if some Boeing engineers had created better PowerPoint slides for NASA. In their report, the Columbia Accident Investigation Board (CAIB) wrote:

“The Board views the endemic use of PowerPoint briefing slides instead of technical papers as an illustration of the problematic methods of technical communication at NASA.”

Here’s a slide that was identified as particularly problematic (markups in red are mine):

Well, the least one could say that this is an overloaded, unstructured and inefficient visual with major design and content flaws:

  • The most important issue certainly lies with the title of the slide. It (kind of) conveys a positive result of the tests and doesn’t give a warning about the fact that some of the measurement data were not relevant at all. The title of a –extremely wordy– slide that is centered in a large font on top of the page is assumed to summarize the key message.
  • Only the last bullet at the bottom of the page (assuming that everybody reads a slide to the bottom) tells that the actual flight conditions were significantly outside of the test database: the debris that hit the spaceship were 640 times larger than the data used for the test model.
  • Other messages communicated on this slide were also vague or ambiguous. How would a manager interpret something being “possible” at “sufficient” mass and velocity without a reference to the real probability or the critical mass?
  • Also, the word “significant(ly)”, that appears five times on this page, can be loosely interpreted and it’s never combined with a qualifying term like “statistically” –which could have alerted the audience.
  • Other important warnings appear to be hidden deep in the bullets list (some even at the third level), which –in combination with too many words to digest– could be overlooked by the reader (note that this slide was presented to a live audience, but also distributed as an email attachment to people who would get their information only from what’s written on the page).

Hence, the CAIB concluded:

“As information gets passed up an organization hierarchy, from people who do analysis to mid-level managers to high-level leadership, key explanations and supporting information is filtered out.
In this context, it is easy to understand how a senior manager might read this PowerPoint slide and not realize that it addresses a life-threatening situation.”

The engineers felt they had communicated the potential risks but didn’t succeed. NASA managers listened to the engineers and read their PowerPoint but didn’t understand… 

In an article about bulleted lists in my look’n’feel matter series, I wrote that bullets can make your sheets dull, boring and ineffective. As your brain interprets every letter as a picture, wordy lists literally choke it. As a consequence, people tend to forget what you have spelled out. And in another post on this page, I pleaded for slide titles with long and descriptive assertions that orient the audience to the upcoming content, while giving them a clear takeaway message.

QED. Lamentably for the Columbia crew and their families.

About preachers, prosecutors and politicians

During the Xmas break I finished reading Adam Grant’s book “Think again”. Grant is a professor at the Wharton School of the University of Pennsylvania specializing in organizational psychology. One of the key propositions of this non-fiction bestseller is that we all have blind spots in our knowledge and opinions. They can leave us blind to our blindness, which gives us false confidence in our judgment and prevents us from rethinking.

In the first chapter (don’t worry, I’ve enjoyed reading the book till the end) the author introduces three thinking and influencing styles we use to approach problems (there’s actually a fourth one, on which I will come back later in this post): preachers, prosecutors and politicians.

  • We go into preacher mode when our sacred beliefs are in jeopardy: we deliver sermons to protect and promote our ideals.
  • We enter prosecutor mode when we recognize flaws in other people’s reasoning: we marshal arguments to prove them wrong and win our case.
  • We shift into politician mode when we’re seeking to win over an audience: we campaign and lobby for the approval of our constituents.

On this blog I already wrote an article about Robert Cialdini’s principles of persuasion – in an interview, Grant named Cialdini’s work as the origin of his interest in social science– and I listed some common presenter types like the Engineer, the Kindergarten Teacher, the Actor, the Philosopher, the Consultant, the Salesman and the Conversationalist. And, well, I think the Preacher, Prosecutor and Politician profiles would make great additions to this list. I even might have spotted some of them in the field.

  • A Preacher is convinced he’s always right. As such, his persona is close to the Salesman. His only priority is to persuade the audience about the superiority of the technologies, products, or services he’s selling.  As such, his slides are either very concise or heavily overdone, his messages persistent to aggressive (think of a Jehovah’s witness knocking on your door), and his tone not adapted to the audience (because he’s the only person in the room who owns the truth).
  • A Prosecutor simply wants to win his case. That’s why he’ll use any argument to prove that his value proposition is better than the competitor’s one. His presentation might have a negative tone. He’ll only present the facts and data points that are favorable to his case and emphasize the inferiority and failures of other companies rather than talking about his own merits and success stories.
  • A Politician typically flip-flops his message in function of the audience’s expectations. Expect him to pose as a thought leader, even if he’s actually more like an entertainer without true expertise. He’ll possibly present a long-term story with a –no doubt– happy ending to serve his short-term objectives. He promises a lot but be aware he may be selling slideware rather than concrete products or solutions.

As a corporate presenter or business storyteller you don’t want to trade places with any of the three persons above. In a constantly changing world –especially in the technology environment that I’m working in– you have to be able and willing to change your mind and update your narrative. Rather than keep preaching your standard gospel, prosecute your traditional competitors, or present only the good news your audience wants to hear.

At this point Adam Grant introduces the Scientist mode of thinking (the following quote comes from an interview in Greater Good Magazine):

“Thinking like a scientist does not mean you need to own a telescope or a microscope. It just means that you favor humility over pride and curiosity over conviction. You know what you don’t know, and you’re eager to discover new things. You don’t let your ideas become your identity. You look for reasons why you might be wrong, not just reasons why you must be right. You listen to ideas that make you think hard, not just the ones that make you feel good. And you surround yourself with people who can challenge your process, not just the ones who agree with your conclusion.”

Consequently, a Scientist storyteller not only needs to adopt a different attitude, being ‘actively open-minded’, but also add a set of (new) skills to his 3P arsenal:

  • Spend ample time on researching your environment, validating your assumptions, and adapting your beliefs. Put yourself into the shoes of your audience, try to understand their concrete problems.
  • Ask yourself questions and try to formulate answers using facts, data, and logic. Don’t be afraid of adapting your messages when new information comes in. Surround yourself with people willing to challenge your thinking.
  • Rethink your pitch, starting from your customers’ (future) needs rather than from your (current) portfolio of products and services.
  • Surprise and challenge your audience. Spend less time on delivering a monologue and invest in dialogue. Pick their minds by asking question and engaging into conversations.
  • Optimally use the art of visualization to present your data in the most appropriate way (as most members of your audience won’t have a data science background)

Other posts mentioned in or related to the content above:

Don’t follow books (a Christmas plea)

So, it’s holiday season again in my little corner of the world and I’ll enjoy the last days of 2021 with my family. Christmas is maybe also the time of the year to ponder about a maybe delicate topic: religion.

Comet Leonard C/2021 A1, aka the ‘Christmas Comet’ (CC BY-SA 2.0 by the University of Hertfordshire Observatory)

While I’m not a religious person and I’m not affiliated with any organized religion, life philosophy or sectarian ideology, I’m often impressed by how ancient stories (like the Chrismas tale) and religious books that were written centuries ago and cultures away still succeed in shaping the daily lives of billions of people. How they enable community building. How they give hope to the hopeless. How they inspire humanitarian volunteers and philanthropists. From the East to the West. From illiterate peasants to highly educated intellectuals. From voiceless followers to influencing leaders.

Unfortunately, the same stories and so called holy books have been misused through the ages and are still globally abused today. For political ends. For financial gain. To claim territory. To control masses. To oppress women. To recruit mentally unbalanced individuals for extremism and terrorism…

Here’s my Christmas plea: Always follow your heart. Give meaning to your life, with or without turning to religion. Be a good and kind person. Live up to making this planet a better place. Respect the diverse beliefs and non-beliefs of your fellow humans. But don’t take every word that has ever been written for granted — whether it has been engraved on a parchment scroll, printed in a book, published on a web site, or posted on social media. Scientific knowledge is universal, but stories are told and books are written by people, while opinions and beliefs are in the eye of the beholder. Also the views I expressed in this blog are my own.

Happy (holi)days from my little corner of the world!